Lieve mensen, actie is hard nodig... lees mijn verhaal...
Mijn naam is Gonnie, ben 49 jaar, getrouwd, geen kinderen en woon in een piepklein Brabants dorpje.
12 jaar lang was ik medewerkster in een supermarkt, 14 jaar als pompbediende en daarna nog 3 jaar de schoonmaak gedaan van de sportzaal bij ons in het dorp.
Tegenwoordig doe ik mijn werk thuis achter de computer, restaureer allerlei soorten filmmateriaal, maak daar prachtige montages van
en zet die voor mensen op DVD. Erg leuk en interessant om te doen!
Al ongeveer 8 jaar lang kamp ik met veel gezondheidsproblemen. Ik denk dat het wel over gaat en dat ik flink moet zijn, vooral niet zeuren is mijn motto.
De jaren gaan voorbij en mijn gezondheid gaat steeds verder achteruit, altijd gestrest, altijd moe. In maart 2006 besluit ik om voor mezelf te beginnen en vanuit huis mijn werk te doen.
Geen gedonder met de baas en collega’s, lekker werken in mijn eigen tempo. Het gaat z’n gangetje, maar ik zit beslist niet lekker in mijn vel...
Vanaf de lente van 2007 ben ik regelmatig ontzettend depressief, soms dagenlang achter elkaar, ik weet me soms geen raad, wordt ik soms gek?
Als wij in augustus 2009 verhuizen, dan kan ik de problemen na een paar maanden, niet meer overzien.
Ook verschillende gebeurtenissen maken mij enorm van streek!
Ik heb de volgende klachten:
Stress
Gevoel van overspannenheid, veel huilen, mezelf afsluiten
Geen zin meer in dingen die vroeger leuk waren
Angst en onrust door het hele lichaam, gejaagd gevoel
Angst om de straat op te gaan, te winkelen
Angst voor de dood
Moeite met verplichtingen, onverwachte dingen
Wallen onder de ogen, vooral het linkeroog
Hoofdpijn
Vaak misselijk
Vaak koude handen en voeten
Oorsuizing, gehoor gaat sterk achteruit
Tandpijn
Rare smaak in de mond
Jeuk, allergie voor wasmiddel, honden, katten
Spierpijn
Extreem droge huid
Wazig (ver)zien, zicht gaat snel achteruit
Supergevoelig voor statische elektriciteit
Hartkloppingen
Slecht slapen, erg moe overdag
Incontinentie (tijdens niezen)
Extreem vloeien tijdens de periode
Donkere urine
Moeite met concentreren
Vergeetachtig
HS, ontstekingen in de liezen
Schimmelinfectie in de vagina
Al jarenlang vraag ik mezelf af: wat is er toch mis met mij?
Ik heb een prachtig leven, fijne familie, een enorme lieve man in mijn leven, een mooie baan, een geweldig huis, lieve vrienden...
Ik voelde mezelf zó slecht, zou het de overgang zijn, waarom ben ik zó depressief?
In al die tijd ben ik een paar keer bij de dokter geweest met mijn problemen, dan kreeg ik medicijnen voor de ontstekingen en dat was het.
Ik begon nooit over het feit dat ik enorm depressief was, daar schaamde ik me heel erg voor! Ik kon het gewoon niet!
Zelfs de meeste familie en vrienden weten dit niet, ik bleef lachen in het bijzijn van anderen, maar van binnen werd ik verteerd.
Mijn man wilde mij in december 2009 naar de dokter brengen, maar ik zei tegen hem dat ik dat niet wilde. Ik moet het zelf doen, ik wilde beslist geen antidepressiva!
Met yoga, wandelen, nog meer oefeningen, proberen om positief te denken en met het luisteren naar muziek, ben ik op de been gebleven.
En dat is nog een wonder...
Tijdens de laatste week van januari 2010 werd het zó extreem dat ik last kreeg van psychose, waanideeën, ik dacht mensen door onze achtertuin te zien lopen...
Via mijn jongste zus krijg ik de volgende tip: http://www.weguitchronischevermoeidheid ... gheid.html nooit geweten dat ik een HSP (hooggevoelig persoon) ben!
Een hooggevoelig persoon is gevoeliger voor prikkels van buitenaf, vangt meer op dan de gemiddelde mens.
Ik rol van de ene verbazing in de andere... en kom zo de oorzaak te weten van mijn gezondheidsproblemen en het niet goed functioneren, namelijk: draadloze techniek.
Ik lees erover op het internet: mobiele telefoons, draadloos internet en vooral DECT telefoons, deze apparaten zijn extreem gevaarlijk voor de gezondheid!!!!!!!!!!!!
Ik denk 5 minuten na... sta op van mijn stoel en trek onmiddellijk de stekkers van de 2 DECT telefoons uit het stopcontact en haal een oud toestel mét draad van de zolder.
Het is 2 februari 2010, 4 uur s’middags als ik de oude telefoon met kabel aansluit.
Ik lees verder...
Een DECT telefoon of DECT babyfoon bombardeert je lijf en geest met 100 pulsjes per seconde, 24 uur per dag! Het is compleet oorlog in je huis!
Een onzichtbare mitrailleur, die je helemaal aan flarden schiet!
En dan te bedenken dat in bijna ieder Nederlands huis een dergelijk apparaat aanwezig is!
Niemand ziet de straling, niemand voelt het, niemand waarschuwt voor het gevaar!
De straling zorgt ervoor dat je bloed niet meer goed functioneert, en het opent de bloed-hersen barrière, zodat gifstoffen en zware metalen ongefilterd de hersenen kunnen bereiken.
Zonder dat mensen het beseffen, wordt hun bloedspiegel ontregelt, ook al denken zij nergens last van te hebben. Vroeg of laat kunnen zich problemen voordoen met hun gezondheid.
Ik ben misschien gevoeliger dan andere mensen, maar het is echt gevaarlijk voor iedereen, vooral voor kinderen! Die zijn extra gevoelig!
De dagen daarna... lijkt wel af ik aan het afkicken ben van een drugsverslaving! Binnen in mijn hele lichaam bibbert het, het gaat maar door,
mijn hart bonkt als een gek! Ik voel me als een dweil, doodop! Afgepeigerd!
Maar het allerbelangrijkste is de serene rust in mijn hoofd! Mijn hoofd dat niet meer tolt van zwarte en negatieven gedachten, het is nu alsof er een kalme golf zich van mij meester heeft gemaakt.
Het niet meer hoeven huilen, piekeren, wat ik al zo lang deed...
Een onvoorstelbaar fijn gevoel dat ik al lang niet meer gekend heb.
Bijna hemels.
Na 1 week wordt ook mijn zicht al iets beter, zijn mijn handen en voeten warmer, heb ik meer kleur op mijn gezicht en geen schokken meer gehad door statische electriciteit.
Ik slaap nu veel, neem veel rust, zeg afspraken voorlopig af, als ik merk dat het niet gaat, ik wordt beter, dat voel ik, maar ik heb nog een lange weg te gaan, ik moet het tijd geven.
Mijn man kon het in eerste instantie bijna niet geloven, het is ook vreselijk moeilijk dit probleem aan andere mensen over te brengen.
Het probleem is, dat het niet tastbaar is, je kunt de straling niet zien, dat maakt het allemaal verschrikkelijk ingewikkeld!
Het is werkelijk een schat van een man, hij heeft mij altijd enorm gesteund als ik weer eens diep ongelukkig zat te huilen en te snotteren en zo enorm in de put zat.
Hij werkt buitenshuis, is er waarschijnlijk minder gevoelig voor dan ik, toch had hij al tijden lang huidproblemen.
Ontzettende jeuk op zijn rug, steeds krabben en natuurlijk ging het bloeden, zijn huid voelde altijd aan als schuurpapier.
Sinds de DECT telefoons eruit liggen, wordt het zichtbaar minder...
Nu de DECT telefoons eruit zijn, voelt het alsof mijn man en ik, samen aan een nieuw leven beginnen!
Lieve mensen, laat het zover niet komen, doe het ook!
Trek die stekkers eruit en de wereld lacht...
Veel gezondheid, Gonnie.
PS: Koop spullen met draad of stralingsvrije apparatuur http://www.personal-wellness.nl/shop/home.php