Tweet

0

Groter dan het leven

Was Jobs perfect? Allesbehalve

Er bestaat een mooie Engelse uitdrukking om mensen als Steve Jobs aan te duiden: larger than life. Zelfs in zijn dood is dat zo, deze eigenwijze en pittige man die er altijd uitsprong.

Een goede marketeer? Misschien. Maar in tegenstelling tot vele marketeers en managers die een jaar lang computers verkopen en het volgende jaar autobanden, was Jobs een groot verkoper. Omdat hij waarlijk geloofde in de producten van Apple. Vandaar dat die andere Engelse uitdrukking, my way or the highway, eveneens perfect bij hem paste.

Hoe anders Jobs was – en met hem de meeste mensen van Apple – werd me duidelijk toen ik voor het eerst ruzie had met het bedrijf. Een akkefietje over een nieuwsbericht waarin ik de toenmalige gloednieuwe iPod Nano als prijzig omschreef. Als IT-journalist raak je natuurlijk gewend aan bedrijven die het niet eens zijn met wat je schrijft. Meestal krijg je een reactie van een pr-medewerker die je eerder uit plichtsgevoel opbelt, bewogen door een memo van een boze manager. Of misschien beland je gewoon op een zwarte lijst en krijg je een tijdje geen antwoorden, en zeker geen testtoestellen.

Niet zo bij Apple: ongeveer een nanoseconde na het verschijnen van het artikel op ZDNet kreeg ik een woedende pr-man aan de lijn. Het verschil met anderen was dat deze man met heel veel passie en oprechte verontwaardiging de discussie aanging. We waren het over maar één ding eens: “We gaan niet akkoord.” Maar die emotionele verbondenheid met de Apple-producten en de visie achter zelfs een wat triviaal product als een compacte mp3-speler trof me toch enorm. Hier zijn mensen die in hun producten geloven, net zoals Jobs zelf.

Meer dan Jobs
Apple is dan ook meer dan Jobs zelf. Niemand kan het zo goed verkopen als hij, maar mensen als Jonathan Ive, Phil Schiller, Scott Forstall en zelfs de koel overkomende Tim Cook zijn mensen van zijn slag. Als je me niet gelooft, zoek maar eens een filmpje waarin designer Ive met ongelooflijk veel passie over aluminium spreekt.

Een tweede keer dat Jobs echt mijn aandacht trok, was bij de lancering van de iPhone. Op dat moment had ik al zo'n vijftig mobiele telefoons uitgebreid getest. De iPhone, ik was toch er sceptisch over, ondanks het enthousiasme van een collega aan het volgende bureau. Hoe kon Apple, dat niets van mobieltjes afwist, de strijd aangaan met grote jongens als Nokia? Een vergissing die vele mensen toen maakten.

Toen ik uiteindelijk bij de lancering in ons land de (ondertussen sterk verbeterde) iPhone in handen kreeg, was het een echte revelatie. Die vorige vijftig mobiele telefoons, die waren eigenlijk waardeloos, realiseerde ik me.

Tegenover een toestel dat plezierig was om te gebruiken, waarmee je met een druk op een knop kon surfen en zelfs sites gewoon kon bekijken zoals op een desktop, stonden gedrochten als Windows Mobile met zijn een-smartphone-is-een-desktop-pc-filosofie en Symbian, waarbij je ongeveer tien minuten nodig had om de wifi-functie te vinden en te configureren. Over Android waren er alleen nog maar wat vage geruchten, maar wat er van te zien was, zag er niet goed uit.