De bewogen geschiedenis van Kazaa

De weg naar legaliteit en obscuriteit

01 augustus 2006 | Lars Pasveer Binnen bedrijven zorgt p2p-software voor een aanzienlijke netwerkbelasting. Dat is echter niet het grootste gevaar: door foute configuratie en ontwetenheid bij gebruikers kan het interne netwerk of gevoelige informatie per ongeluk met de buitenwereld worden gedeeld. Een studie door HP Laboratories (en aangehaald door de Amerikaanse platenindustrie RIAA) concludeerde dat de meeste gebruikers geen idee hebben wat ze delen of dát ze überhaupt bestanden hebben openstaan.

Pijnlijke blunders rond gelekte overheids- en bedrijfsdocumenten, liefdescorrespondentie, privé-pornofilmpjes en curriculum vitaes werden in de media breed uitgemeten. De meeste bedrijven en instanties verbieden daarom inmiddels elk gebruik van p2p-software.

Kazaa ondertussen werd ingehaald door betere, lichtere en veiligere alternatieven. Het zogeheten Gnutella-netwerk, dat door een keur aan p2p-programma's wordt gebruikt, is onderhand populairder dan het gesloten FastTrack.

Ook BitTorrent, dat in 2002 verscheen, is niet langer weg te denken. Bij BitTorrent is er geen aanwijsbaar netwerk, omdat er per bestand ad-hoc verbindingen worden opgezet tussen individuele gebruikers. De entertainmentindustrie pakt nu vooral de sites aan waar de torrents staan, wegwijzers naar locaties waar een bepaald bestand is te vinden.

De populariteit van alternatieven maakt de kostbare overgang naar legaliteit voor Kazaa dubbel pijnlijk: juridische risico's zijn inmiddels afgekocht, maar gebruikers zijn verdwenen. Zelf claimt Kazaa 'miljoenen installaties', maar er is geen glasharde methode om dat aantal te verifiëren.

Op het moment van schrijven noemt de Kazaa-website een getal van 389 miljoen downloads wereldwijd. Dat getal is waarschijnlijk cummulatief vanaf de oerversie van Kazaa - en niet representatief voor de actieve installaties.