Onze erfenis: computerafval

We hebben een hele economie gebouwd waarin het goedkoper is om een nieuw product te kopen dan het oude te herstellen.

05 maart 2001 | John C. Dvorak Recyclen is fantastisch. En de computerindustrie moet er dringend werk van maken - alleen weet ze niet hoe. Het dienstbare leven van een computer bedraagt drie tot vijf jaar, en door de onstuitbare technologische vooruitgang raken toestellen steeds sneller verouderd. Mijn kantoor staat eigenlijk vol afgeschreven technologie.

Tegen 2005 zullen meer dan 63 miljoen pc's niet meer gebruikt worden, volgens een recente studie van de National Safety Council. In 1998 werden twintig miljoen pc's vervangen en het merendeel daarvan staat ergens onder het stof. De rest belandde bij het afval, en minder dan zes procent daarvan werd gerecycled.

Het goede nieuws is dat er geld te verdienen valt met het recyclen van pc's. Sommige onderdelen kunnen na een opknapbeurt opnieuw gebruikt worden. Bovendien heeft de Technische Universiteit van Denemarken ontdekt dat één ton elektronische componenten gemiddeld bestaat uit 272 kilo plastic, 130 kilo koper, 41 kilo ijzer, 29 kilo lood, 20 kilo tin, 18 kilo nikkel, 10 kilo antimoon en ongeveer een halve kilo goud. Alleen al het goud zou zesduizend dollar waard zijn als het gewonnen kon worden.

Het slechte nieuws is dat de meeste pc's gewoon op een stort eindigen, waar ze een ernstig risico voor het milieu en de volksgezondheid vormen. Sommige elektronicatoestellen - met name CRT-beeldbuizen, printplaten en batterijen - bevatten giftige elementen zoals lood, kwik, chroom en cadmium, die het grondwater ernstig kunnen verontreinigen.

Europa geeft het goede voorbeeld. Tegen 2003 zal de Europese Unie eisen dat dat alle producenten van elektronica een recycleprogramma opgezet hebben.