De megahertzmythe... blijkt een mythe

"Zelfs kenners kunnen zonder spieken niet zomaar de kloksnelheid van pakweg een Intel Core 2 Duo E6850 opnoemen"

28 september 2007 | Bart Stoffels Kent u de megahertzmythe nog? Slechts een handvol jaren geleden verliep de verwerkingscapaciteit van een microprocessor recht evenredig met de kloksnelheid ervan. Hoe hoger de kloksnelheid, hoe sneller de processor.

Althans, dat was voor velen het enige vergelijkingspunt bij de aankoop van een processor. Vooral Intel speelde commercieel op die reflex in, eerst met de Pentium II en III, en later met de Pentium 4 die al snel de grens van 3 GHz overstak.

Apple en AMD konden op dat vlak moeilijk concurreren met Intel, al bleek uit benchmarks dat de prestaties van deze lager geklokte maar efficiënter werkende processors even goed of zelfs beter waren dan die van de snelste Intel-processors. De megahertzmythe was geboren. Uiteindelijk moest Intel zelf ook buigen voor de mythe, omdat het aanliep tegen de grenzen van de Netburst microarchitectuur en het niet meer kon uitpakken met steeds hogere kloksnelheden.

Vandaag zit de werkelijke kloksnelheid van een processor verscholen achter een kunstmatig getal. Zelfs kenners kunnen zonder spieken niet zomaar de kloksnelheid van pakweg een Intel Core 2 Duo E6850 opnoemen (het is 3 GHz overigens). Naast kloksnelheid spelen nog andere factoren mee in de bepaling van de rating: cachegeheugen, interconnectiesnelheid en zelfs energie-efficiëntie kunnen erin verwerkt worden. AMD en Intel hanteren dan ook ieder een eigen ratingsysteem, waardoor van enige transparantie geen sprake is, en de verwarring compleet wordt.

Bovendien kan dat alles niet verhullen dat er in de basis weinig veranderd is: een hogere rating betekent simpelweg een meer capabele processor. En vaak betekent dat ook een hogere kloksnelheid. We zijn dus terug bij af.

Sterker zelfs: de megahertzmythe blijkt nu zelf een mythe. Het enige wat analisten zich vandaag afvragen is hoe schaalbaar een processorarchitectuur is. In het bijzonder AMD werd/wordt daarvoor zwaar aangepakt, omdat de langverwachte Barcelona quadcore-processor initieel aan slechts 2 GHz zal werken.

Dat is veel te weinig om weerwerk te kunnen bieden aan de nieuwste generatie Xeons van Intel. De quadcore Xeon - eigenlijk twee aan elkaar geplakte dualcore-processors - zit nu al aan 3 GHz en de verwachting is dat dankzij de overschakeling naar het 45 nanometer-productieproces 4 GHz binnen de mogelijkheden ligt. Het valt af te wachten of AMD's native quadcore-architectuur een dergelijke schaalbaarheidscurve zal halen, maar de voortekenen zijn alvast niet goed.

Dit opiniestuk verscheen oorspronkelijk op de blog van IT Professional Lees meer artikels over : processors, intel, amd

bron: ZDNet