Tweet

0

Pianolak

"Alleen al denken aan aanraken leidt tot een smoezelige vingerafdruk"

Een van de leukere departementen op onze redactie is PC Labs. Een grote hal waar constant nieuwe hardware binnenkomt. Daar draaien we dan tests op, we spelen ermee en geven uiteindelijk een oordeel.

Dat scheelt u tijd en ellende bij de aanschaf van nieuwe producten, en geeft mij op feestjes de kans om de schijn op te houden dat ik word betaald om de hele dag te ‘klooien met computers’. Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ik moet uiteindelijk ook rommelen met software en zo nu en dan onder het genot van een kop koffie luisteren naar perspresentaties. Ja, een zware baan, maar iemand moet het doen.

Een groot minpunt aan onze aanpak is dat we weinig kans hebben om dieper in te gaan op ogenschijnlijk onbeduidende ontwikkelingen. Zoals de wildgroei van widgets en plug-ins, glimmende schermen op laptops en de neiging van fabrikanten om veel te felle blauwe leds te plaatsen op monitoren en externe harde schijven. Ik ga er in dat laatste geval van uit dat ik niet de enige ben die besloten heeft te investeren in zwarte isolatietape.

De meest storende ontwikkeling van dit moment vind ik ‘pianolak’. Een snelle omschrijving: pianolak op computers, monitoren en televisies duidt op een glanzende zwarte afwerking die luxe en goede smaak moet uitdrukken. Om heel eerlijk te zijn, een inktzwarte laptop met pianolak als ‘kleur’ ziet er zeer indrukwekkend uit als we het toestel klaarzetten voor de foto.

Waar zit dan het probleem? Diezelfde inktzwarte laptop ziet er na pak ‘m beet vijf minuten gebruik uit alsof de eigenaar niet weet wat schoonmaken is. Iedere vinger waarmee u zo’n toestel aanraakt, is onmiddellijk zichtbaar, tot er flink op gepoetst is. Op het gevaar af paranoïde te klinken: alleen al denken aan het aanraken van pianolak leidt tot een smoezelige vingerafdruk. Op een laptop zie je al snel strepen staan waar de klep is opgetild en vieze afdrukken op de plek waar je polsen steunen. En over het touchpad weid ik liever niet te veel uit.

De ellende is niet alleen voorbehouden aan laptops. Een pianolakmonitor ontwikkelt vrij vlot een groezelige vlek bij de aan/uit-knop en daarnaast zie je de restjes van de isolatietape (die zo nu en dan van de led valt) iets te duidelijk tegen de achtergrond afsteken. Televisies vormen een uitzondering, maar die bedien je met een afstandsbediening. Desktopkasten aan de andere kant zijn van nature al stofmagneten. Daar zie je werkelijk ieder stofdeeltje op afstand op liggen, behalve rond de cd-lade en kaartlezer, waar de vingerafdrukken zorgen dat het stof aan het zicht onttrokken wordt.

Het absolute toppunt van de pianolakmisère trof ik vorige week aan op een laptop. Daar heeft de fabrikant een aanraakgevoelig onderdeel aangebracht waarmee je het volume regelt. Schuif je met je vinger omhoog, dan gaat het geluid harder, schuif je omlaag, dan wordt het volume zachter. Til je je vinger op, dan verlang je naar een poetsdoek.

Is dit geneuzel in de marge? Absoluut. Toch zou ik het op prijs stellen als fabrikanten bij creatieve ontwerpen wat meer rekening houden met dag tot dag gebruik. Als alternatief staat het ze natuurlijk vrij om bij ieder pianolaktoestel een paar witte handschoenen te leveren. Mits er een modekoning wordt ingeschakeld om dit kledingstuk tot moderne trend te maken.

bron: ZDNet