Tweet

0

Review: Empire - Total War

Buskruit en zeeslagen, dat ontbrak er nog aan

Empire: Total War is niet beter dan Rome of Medieval II, maar ook geen greintje slechter. Het telt een ton aan nieuwe features, waarvan sommige heel belangrijk, maar heeft om het allemaal speelbaar en leuk te houden een groot aantal elementen uit de vorige afleveringen gestroomlijnd. Nergens voelt de game overdreven simpel of dom aan. In tegendeel, in het begin zullen alle opties de nieuwe spelers (en ook sommige veteranen) wat overweldigen, maar net zoals de eventuele opstartproblemen is dat iets waar je doorheen moet. Het klinkt alsof je heel wat over moet hebben om echt van deze game te kunnen genieten en voor een keer geldt dat meer dan voor andere, maar genieten wordt het.

Een Total War-game, en dus ook Empire, speel je als volgt. Je krijgt een overzichtskaart van Europa en het Midden-Oosten, en kiest daaruit één van de naties die in het begin van de 18e eeuw een rol van belang speelden. Dat gaat van Turkije over Denemarken en Polen tot the usual suspects als Frankrijk, Duitsland en Engeland. De omvang van je rijk zie je netjes in kleur weergegeven en het doel van het spel is uiteraard om je natie te doen groeien ten nadele van je nabije en verre buren. Daarvoor hef je in elk van je provincies belastingen, voer je upgrades aan strategische gebouwen en structuren door, en stamp je een leger en vloot uit de grond - en het water. Elke natie krijgt beurtelings de kans om zo'n upgrade op te starten (het kan één of meerdere beurten duren voor die klaar is), leger- of vlootunits te produceren, diplomaten, spionnen, schepen en generaals over de wereldkaart te verplaatsen, bondgenootschappen te sluiten, enzovoort.