Review: Assassin's Creed II

Het land van de romantiek en... moordenaars

De moord op zijn vader en broer gooit het leven van de rokkenjagende renaissance-edelman Ezio Auditore da Firenze volledig om. Als hij zijn zus, moeder en zichzelf een gelijkaardig lot wil sparen, moet hij veranderen. Met jouw hulp herschoolt hij zich tot een genadeloos en precies afgesteld wraakinstrument dat zich stap voor stap naar de top van een sinistere samenzwering steekt, schiet en hakt. Hij kan daarbij overigens beroepdoen op niemand minder dan Leonardo da Vinci, die hem zo’n beetje als James Bonds ‘Q’ van nieuwe gadgets en experimenteel wapentuig voorziet. Hier wordt wellicht een loopje genomen met de historische correctheid van de game, die beweert hele stadswijken en gebouwen tot in de kleinste details te hebben neergezet, maar het is wel leuk gevonden.
Net zoals zijn voorganger kan deze tweede Assassin’s Creed rekenen op een heel levendige en gedetailleerd weergeven speelwereld. Venetië, Firenze en Rome worden hier herkenbaar neergezet en gepast van overbevolking voorzien. Je beweegt opnieuw tussen mensenmenigten door op één van de meest geloofwaardige manieren ooit gezien. Bovendien is Ezio in staat om zich aan elk stukje decor dat vijf centimeter uitsteekt vast te grijpen en op te trekken. Dus niet alleen de straten, maar ook de gevels en daken zijn jouw werkterrein. Wij herinneren ons overigens een volledig nutteloze, maar geweldig uitdagende klim die ons na een klein half uur bovenop het kruis op de kerktoren van Firenze bracht. Het uitzicht was geweldig, een aanrader voor iedereen die er de tijd voor heeft.