Review: James Cameron's Avatar: The Game

Amusante filmgame

Wanneer op de ertsrijke planeet Pandora de lokale, primitief ogende en netjes volgens het cliché in harmonie met de natuur levende Na’vid dwarsliggen, wordt er een legertje huurlingen op afgestuurd. Kwestie van de boel te pacificeren, begrijpt u. Jij speelt zo’n huurling, maar geen paniek, veel verder gaat de gelijkenis met James Camerons gelijknamige bioscoopprent niet op.
In plaats van een ietwat voorspelbare sciencefictionversie van Pocahontas neigen de plot en de actie hier meer naar Camerons eerdere werk met Aliens. Dat betekent heel wat schietwerk met indrukwekkend wapentuig, te voet of aan boord van een of ander vehikel tegen de achtergrond van deze bevreemdende, maar bloedmooi weergegeven speelwereld. Hoe je het ook speelt en wat voor keuze je na ruwweg twee uur ver in de game maakt, de derdepersoonsactie wisselt geweldige filmische scènes af met net iets te lange sequenties van routineuze gevechten en navigatie.