Tweet

0

Review: The Saboteur

Geslaagde sabotageactie

Minimale schoonheidsfoutjes

Behoorlijk wat van die sabotagedaden draaien om het uitschakelen van hoge Naziofficieren en hoewel de game je meestal wel op een bepaald spoor zet, mag je de uitvoering zelf creatief invullen. Een een geduldige saboteur leeft langer. De game telt heel wat actie, maar moedigt je toch aan om zo vaak mogelijk de heimelijk aanpak te kiezen. Het mag ook helpen op voorhand een doordachte exitstrategie te bedenken. Nevenmissies zullen het verhaal niet voortstuwen maar kunnen je wel andere interessante extra’s opleveren die je het uitvoeren van het zogenaamde ‘echte werk’ behoorlijk kunnen vergemakkelijken. Ze leveren je bijvoorbeeld nieuwe en betere wapens op, handige bondgenoten en steun van de bevolking. Die steun kan zich in de door jou ingekleurde zone’s zelfs uiten door gewapend verzet.

Ervaren spelers herkennen in Saboteur flarden Hitman, Splinter Cell en zelfs wat Assassin’s Creed. Stuk voor stuk games die zich op een groter evenwicht in uitvoering en afwerking kunnen beroepen. Toch heeft The Saboteur zijn sterke momenten. Zeker voor de speler die de zelfdiscipline heeft om niet voor de brutale makkelijkheidsoplossing te kiezen en een minimum aan schoonheidsfoutjes door de vingers kan zien.

The Saboteur knipoogt naar Hitman en Splinter Cell, maar haalt dat niveau slechts zelden. Ondermaats is het nooit en dat inkleurmechanisme smaakt naar meer, maar het ontbreekt aan onderdompeling en karakter.

bron: ZDNet