Review: Band Hero

Tijd om een groepje te beginnen

Band Hero is gelanceerd met als bedoeling de brede massa aan te spreken in plaats van de echte rockers. Het aantal nummers is wat naar beneden gehaald, 65 in plaats van 85 uit Guitar Hero 5, maar de ondersteuning van alle instrumenten is nog steeds intact. De tracklist van Band Hero ziet er typisch top 40-materiaal uit. Allemaal bekende meezingers en popsongs, voor iedereen wat wils. Er zitten nog wel enkele rocksongs in zoals Evanescense, maar verder weinig soeps. Het valt toch duidelijk op dat Band Hero nogal Amerikaans aanvoelt, want de liedjes zijn niet allemaal even bekend hier. Waar Steve Taylor hoge toppen scheert in Amerika, is hij hier amper herkenbaar. Gelukkig zitten er nog andere bekende sterren in zoals No Doubt of Nelly Furtado.
Als je net Guitar Hero 5 achter de rug hebt, zal het direct opvallen dat deze game er helemaal hetzelfde uitziet. Alles is gewoon in een paars/roos kleurtje gedompeld, maar alles - van de menustructuur tot de mogelijkheden en zelfs alle modi - zijn hetzelfde. Je zou toch op zijn minst verwachten dat er wat meer tijd en werk in een nieuwe franchise wordt gestoken dan enkel een nieuw kleurtje. Gelukkig was er niets mis met Guitar Hero 5 en al zijn modi; vooral de Party Time-modus met de mogelijkheid om drie extra sterren vrij te spelen door uitdagingen te voltooien is ook aanwezig in Band Hero. Helaas lijkt het er allemaal op dat Activision zowat de Guitar Hero-melkkoe nog wat meer wil uitmelken en daarom op de casual gamer mikt met dit pakket. Het had bijvoorbeeld al veel minder pijnlijk geweest als er een Story-modus had ingezeten waar je met je band aan de top wil geraken en al je groepsleden perfect zou kunnen personaliseren. Nu speel je gewoon liedje na liedje, in een bepaalde volgorde; Het is allemaal gewoon Guitar Hero, maar dan met een Top 40-hitlist.