Review: Bayonetta

Dodelijk ballet

Waar je vroeger als heks nog wegkwam met een tactische gepositioneerde wrat, een loense blik en een zwarte kat, is dat nu wel even anders. De nieuwe generatie shopt in SM-winkels en is niet te beroerd om een - weliswaar door de modepolitie goedgekeurde - bril aan haar accessoires toe te voegen. Bayonetta is zo’n moderne heks. Ze heeft veel meer vertrouwen in karatemoves, zwaarden en vuurwapens dan zwarte katten en bezemstelen. En omdat ze bedacht werd door een Japanse spelletjesmaker beschikt ze over een lijf dat zo uit een puberdroom lijkt weggelopen.
Een combinatie van steriele seks en geweld waar geen enkele gamer meer van opkijkt sinds hij of zij de topzware Lara Croft doorheen menig heikel avontuur stuurde. In tegenstelling tot diezelfde juffrouw Croft, wiens latere exploten duidelijk tekenen van creatieve armoede begonnen te vertonen, slaat het debuut van deze heks in als een bom in een vuurwerkfabriek. Wie dacht dat de makers van de hyperkinetische hak-, schiet- en stuntreeks Devil May Cry het uiterste uit dit genre puurden, denkt maar beter opnieuw. Bayonetta is een wervelend actiespektakel waarvoor je van de eerste tot de laatste seconden ogen, oren en reflexen te kort komt. De hoofdrolspeelster gooit haar lichaam, naar het absurde neigende magische aanvallen en met vuurwapens uitgeruste stilettohakken volenthousiast in de strijd.