Tweet

0

Review: Darksiders

De duisternis overwint

Ju paardje, ju!

Je voornaamste bondgenoot is Ruin, een trouw en verdacht kogelvrij strijdros dat je op elk moment onder je virtuele geharnaste kont kunt toveren. Dit is een sterk gameplayelement dat de beleving van hele scènes helemaal kan omgooien en het tempo van sommige gevechten bruusk een paar versnellingen kan doen opschakelen. Het is overigens niet de enige troef van Darksiders. De game bevat een paar knappe rollenspelelementen waarbij de in het begin zo goed als ontmande War gestaag zijn vroegere kracht terugwint. Dat betekent dat je als speler met grote regelmaat nieuwe aanvallen, (combo)moves en ander lekkers aan je tactieken kunt toevoegen.
Naast het vechtwerk te voet en vanuit het zadel mag er ook wat van de speelwereld verkend worden. Ondergronds worden schermutselingen afgewisseld met nooit al te taaie omgevingspuzzels. Je kunt deze stukken zien als vrij lineaire dungeons uit rollenspellen, maar dan bevolkt met de vijanden die zowel hemel als hel je op de nek sturen. Bovengronds krijg je behoorlijk wat vrijheid. Je zou de game zelfs met wat goede wil free-roaming of openwereld kunnen noemen. Je speelt alsmaar meer regio’s vrij, waar je dan weer nieuwe dungeons ontdekt en waar ook veel te knokken valt zonder dat het met het hoofdverhaal te maken heeft. Dat verhaal is wat zwaar op de hand, maar het past wel in de comicbook-stijl waar Darksiders de postapocalyptische mosterd is gaan halen. En het is sterk spul!
 

Wat Darksiders ontbreekt aan detail en afwerking, maakt het ruimschoots goed met een geslaagde, aparte visuele stijl, een perfect speltempo en vooral leuk spelende spelmechanismen.

bron: ZDNet