Review: Dark Void

Gemiste kans

Wanneer je aan de slag gaat met Dark Void, zul je merken dat het ook leuk om spelen is. Het is echter wanneer je beseft dat je soms ook wat zal moeten wandelen en lopen, dat Dark Void anders begint te spelen. Als je eenmaal de vrijheid gewend bent, wil je toch eeuwig met raketten op je rug rondlopen, toch? Het begin van het spel is opvallend simpel: je krijgt de bediening van een stoer mannelijk hoofdpersonage, waarna je al snel zult moeten schieten en bescherming zoeken omdat de actie niet op zich laat wachten. De basis van het spel is dekking zoeken achter voorwerpen en schieten naar de tegenstanders zonder jezelf te veel prijs te geven. Vergelijk het met Uncharted 2, maar dan iets minder netjes uitgewerkt. Je werkt hier met een ‘sticky’ coversysteem, waarmee we bedoelen dat je met een druk op de knop dichtbij een voorwerp of muur automatisch dekking zoekt. Meestal kiest het spel de goede plaats, maar het gebeurt al te vaak dat je helemaal verkeerd wordt geplaatst en je een vogel voor de kat wordt.
Na een opvallend lange tijd (zo’n anderhalf uur) krijg je eindelijk je jetpack om mee aan de slag te gaan. Je krijgt een korte tutorial voor de kiezen, waarna je in de actie wordt gegooid. Geen problemen meer met het zoeken van dekking, je stuurmanskunsten zijn nu je grote troef. Al vliegend door de lucht schakel je grondeenheden uit, kaap je vijandelijke UFO's en gebruik je die luchtschepen om nog meer terreur te zaaien. Het lijkt alsof heel het spel in een stroomversnelling komt, vol met intelligente actiesituaties die je jetpack goed benutten. In het begin zul je wel wat tijd nodig hebben voor je de bediening onder de knie hebt, maar wanneer je zover bent, kan het plezier niet meer op.