Tweet

0

Review: S.T.A.L.K.E.R. - Call of Pripyat

Terug naar Tsjernobyl

De S.T.A.L.K.E.R.-reeks is al enige jaren een bekend gegeven op het pc-platform, maar die bekendheid staat steeds synoniem met gebrekkige afwerking, vele bugs en gedateerde graphics. Tegelijk bracht de reeks ons telkens tonnen sfeer en een onuitgegeven speellocatie, namelijk de kernreactorsite van Tsjernobyl. Call of Pripyat is ondertussen al het derde deel in de serie en vertelt het verhaal van Alexander Degtyarev. Jij wordt op onderzoek gestuurd rond de site van Tsjernobyl nadat een militaire helikopter daar is neergestort. Deze tocht gaat uiteraard niet over rozen, want hoe dichter je bij Pripyat komt, het dichtstbijzijnde dorpje bij de beruchte Tsjernobyl-site, hoe angstaanjagender de mutaties van de beesten en mensen worden. Dit verhoogt ook de moeilijkheidsgraad die gaandeweg pittig wordt opgekrikt. Call of Pripyat is de eerste S.T.A.L.K.E.R.-game die echt een verhaal heeft waar je zelf geboeid door kunt geraken. Hoewel de echt boeiende verhaallijnen pas tegen het einde van het spel zijn gepland, krijg je toch meer een band met het hoofdpersonage als in de vorige twee games.
De grootste troef van de hele serie is de sfeer die ze uitademt. Een plaats die ooit een nucleaire ramp heeft meegemaakt, daar kom je nooit meer als mens. In de S.T.A.L.K.E.R.-games kun je deze ervaring telkens meemaken, en de ontwikkelaar heeft er telkens een zo realistisch mogelijk beeld van willen geven. Bijvoorbeeld met een stralingsmeter die als een gek te keer kan gaan in de nucleair verontreinigde zones of via de vele mutanten die je allemaal willen doden, maar ook de hele donkere sfeer en vooral de duistere nachten zijn om nooit te vergeten. Het verhaal zal je telkens ongeveer de weg uitwijzen, maar de exacte plaats krijg je nooit te weten. Je zal meermaals verschillende gebouwen moeten uitkammen om op de juiste bestemming te geraken, wat zeker bijdraagt tot de spannende, claustrofobische sfeer.