Tweet

0

Review: Still Life 2

Op jacht naar een seriemoordenaar

Hoogte- en dieptepunten

De basisgameplay is nog steeds onveranderd gebleven vergeleken met adventuregames van pakweg vijftien jaar geleden. Je bestuurt het personage met de muis, terwijl heel de omgeving interacties biedt wanneer de muiscursor in een pictogram verandert. Verwacht grafisch weinig superieure beelden, maar de sfeer is helemaal naar een Film Noir gestileerd. Helaas zijn de vele figuranten en hoofdpersonages niet van dezelfde kwaliteit. De vele dialogen zijn van een bijzonder lage kwaliteit, met meermaals een komische noot die zelden van toepassing is in dergelijke Film Noir-games. Ook de stemacteurs hebben nogal wispelturig werk afgeleverd. De ene keer zijn ze heel overtuigend, terwijl ze de andere keer zwak en ongeïnspireerd lijken.
Omdat het grafische element wat zwak is in deze titel, is de overgang van emoties ook een probleem. Continu veranderen de hoofdpersonages van emotie, maar dit gebeurt ook heel bruusk. Van een serieus kijkend gezicht naar een met tranen gevuld duurt maar een seconde. Dit is eigenlijk het voornaamste nadeel, want het zijn net die emoties die ervoor moeten zorgen dat je in het verhaal wordt opgetrokken. De muziek helpt je heel goed met knappe instrumentale stukken die meermaals lijken te komen uit de horrorklassieker ‘The Texas Chainsaw Massacre’.
 

Still Life 2 is een typische adventuregame die je onopgemerkt voorbij laat gaan omdat de titel je niet veel zegt of omdat je nog nooit van het eerste spel hebt gehoord. Deel twee is alleszins veel beter, maar toch nog niet goed genoeg om het verhaal overtuigend te laten overkomen. Misschien dat deel drie binnen nog eens vijf jaar eindelijk de serie wat glans geeft. Een soms boeiend verhaal zorgt toch voor enige motivatie om verder te spelen.

bron: ZDNet