Tweet

0

Review: Dead Space 2

Niet voor bangeriken

Isaac Clarke, de hoofdrolspeler in de Dead Space-games, is geen zwaarbewapende en supergetrainde commando. Hij is een ingenieur die de pech heeft op een rampzalige ruimtemissie gestuurd te worden. In de originele game was dat richting een gigantisch mijnschip waar het Necromorph-virus al het personeel in bloeddorstige gruwels muteerde. Na een bloedstollend avontuur, dat hij als enige overleefde, verloor hij het bewustzijn. Zo eindigde de voorganger en in het origineel ontwaakt Isaac uit zijn coma in The Sprawl, een gigantisch en dichtbevolkt ruimtestation waar een nieuwe nachtmerrie van catastrofale omvang niet lang op zich laat wachten. Vechtend tegen de nazinderende effecten uit zijn recente verleden, opgejaagd door de regering en geplaagd door visioenen van zijn dode vriendin, zal hij tot het uiterste moeten gaan om het een tweede keer te overleven.
Je wapens in dit horrorgame, waarin je Isaac vanuit een over de schouderstandpunt doorheenleidt, zijn allesbehalve orthodox te noemen. Je hebt geleerd dat kogels werken, maar ook dat je ingenieurswerktuigen, waarmee je de ooit menselijke monsters van tentakels en met een beetje geluk het hoofd kan ontdoen, veel meer effect hebben. Nieuwe hardware om je tegenstanders te spietsen en telekinese vervolledigen je arsenaal. Maar denk eraan, een vijand zonder benen kan nog altijd naar je toe kruipen en sommige van deze mutaties bewegen zich net zo makkelijk over muren en het plafond als over de begane grond. Dat gevoel van nergens en nooit helemaal veilig te zijn, garandeert een intense spanning. Het maakt daarbij niet uit of je door claustrofobische gangen oprukt, het uitvecht met horden Necromorphs in Gothisch ogende kathedralen of riskante, raket aangedreven sprongen maakt door het luchtledige.