Tweet

0

Review: Hunted - The Demon's Forge

Wie is de jager, wie de prooi?

Diep in de wouden van Kala Moor is een duister kwaad opgestaan en dat verspreidt zich nu als een dodelijk virus over het hele land. Ooit bloeiende dorpjes zijn verlaten. De inwoners werden als slaven meegevoerd naar diepe grotten en uitgestrekte kerkers, verplicht om te kiezen tussen de dood en een nog gruwelijker lot. Een snelgroeiend leger van monsters maakt zich op om de hele wereld te veroveren. Dat is de heksenketel waarin de twee hoofdrolspelers terechtkomen. In het geval van Hunted - The Demon’s Forge zal het plezier dat hij aan dit platgetreden pad beleeft, afhangen van het feit of hij wel dan niet beroep kan doen op een vaste speelkameraad. De game laat zich immers netjes - maar allerminst opmerkelijk - in zijn eentje spelen, maar wanneer twee spelers de controle nemen over het heldenduo in de hoofdrol, dan bloeit de game pas echt open. Om nog enigszins tegen het cliché in te gaan, is de spierbundel van dienst de bedachtzame van de twee, terwijl zijn bevallige partner in het hier en nu nooit de psychiatrische vleugel van de vrouwengevangenis zou mogen verlaten.
Caddoc en E’lara zijn avonturierhuurlingen en kijken uit naar een volgende queeste en - als het even kan - een fortuin. Het tweetal gaat op zoek naar de waarheid achter de verdwenen bevolking; die reis leidt hen door donkere kerkers, zompige moerassen, eeuwenoude ruïnes en belegerde steden. Ze krijgen daarbij de hulp van de mysterieuze Seraphine, die in Caddocs dromen verschijnt en hen de Deathstone geeft, een magische schedel die hen toelaat om met de doden te communiceren.