Canon EOS 350D versus Nikon D50

De digitale reflexrace

08 juli 2005 | Erik Derycke

In de zomer van 2003 - het lijkt alweer een eeuwigheid geleden ? introduceerde Canon de EOS 300D, de allereerste digitale spiegelreflexcamera die binnen het budget van de gewone fotoliefhebber viel. De camera werd een gigantisch succes, en Canon kon de vraag amper bijbenen.

De Japanse camerabouwer had de 'consumer-SLR' markt meer dan een half jaar voor zich alleen, want het duurde pas tot maart 2004 voordat Nikon zijn alternatief, de D70, lanceerde. Sindsdien zijn beide merken in een felle strijd om de gunst van de (amateur)fotograaf verwikkeld.

Dit voorjaar stelde zowel Canon als Nikon de opvolger van hun eerste consumer-SLR's voor. De Canon EOS 350D kreeg net als de EOS 20D een 8-megapixel CMOS-sensor mee, terwijl de CCD-sensor van de Nikon D50 net als die van de D70 6 miljoen pixels oplevert. ZDNet laat beide camera?s de strijd met elkaar aangaan.

We gaan in deze review niet in op de verschillen tussen een digitale compactcamera (met vaste lens) en een digitale reflexcamera (met verwisselbare lenzen). In een eerder gepubliceerd dossier kunt u hier meer over lezen.

Sensoren
De Canon EOS 350D heeft net als de EOS 20D een 8-megapixel CMOS-sensor die foto's van maximaal 3.456 x 2.304 pixels produceert. Doordat het formaat van die sensor kleiner is dan een 35-mm filmframe, zorgt hij voor een vergrotingsfactor van 1,6x bij gebruik van EOS-lenzen. Een 50-millimeter lens werkt op de 350D dus als een 80-millimeter.

De Nikon D50 bevat een 6-megapixel CCD-sensor die in de hoogste resolutie opnames van 3.008 x 2.000 pixels oplevert. De vergrotingsfactor op de D50 bedraagt 1,5x - uw 50-millimeter werkt hier dus als een 75-mm.

Omdat de extra pixels van de 350D uiteraard in beide richtingen (horizontaal en verticaal) verdeeld moeten worden, is het verschil tussen 8 en 6 megapixel in de praktijk bescheiden. De 3.456 x 2.304 pixels leveren bij afdrukken in de hoogste kwaliteit (100 pixels per centimeter) in beide richtingen een paar centimeter winst op. In elk geval produceren beide camera's bestanden die perfect afgedrukt kunnen worden op A3-formaat, en na enige bewerking achteraf zelfs op groter formaat.

Op de 350D is de gevoeligheid van de CMOS-sensor instelbaar in ISO- equivalenten van 100, 200, 400, 800 of 1.600. Vanaf ISO 800 constateren we ruis in de opnames, en bij 1.600 is die zo sterk dat we deze instelling alleen in noodgevallen zouden gebruiken. Bij de D50 kunt u de gevoeligheid instellen in ISO-equivalenten van ISO 200, 400, 800 of 1.600; ook hier is de ISO 1.600 instelling waar mogelijk te mijden.

Uniek aan de D50 is de Auto ISO modus, die de gevoeligheid automatisch verhoogt in slechte lichtomstandigheden. Deze modus is standaard geactiveerd in de scène-presets (waarover later meer), maar kan ook daar uitgeschakeld worden - een hele verbetering ten opzichte van de D70, die in de scène-presets zelf zijn ISO bepaalde. De 350D mist een automatische ISO-instelling.

Navigeer

1 2 3 4 5 volgende pagina »

Lees verder op ZDNet »