Parallels Desktop for Mac

Windows en OS X hand in hand

27 juli 2006 | Erik Derycke Er zijn geen zekerheden meer. Iets meer dan een jaar geleden was het Mac-platform een afgelegen eiland in de oceaan van de pc-wereld. Mac-gebruikers waren dolgelukkig met hun vreemde maar incompatibele PowerPC-processor en hun vreemde maar incompatibele Mac OS X besturingssysteem. Vorig jaar kondigde Apple onverwachts aan dat het voortaan gewone Intel-processoren op basis van de standaard x86-architectuur zou gaan gebruiken.

Toen de eerste Mac-computers met Intel aan boord begin dit jaar op de markt kwamen, maakten hackers er een wedstrijdje van om er zo snel mogelijk Windows op geïnstalleerd te krijgen.

Het was echter Apple dat voor een tweede verrassing zorgde met de bèta van Boot Camp, een softwaretool om zonder veel moeite Windows op een tweede partitie van een Mac te zetten. Door de gewenste opstartschijf te kiezen, kon u voortaan zowel Mac OS X als Windows op je Mac draaien - zij het niet gelijktijdig.

Ongeveer gelijktijdig met de aankondiging van Boot Camp gaf het Amerikaanse softwarehuis Parallels een publieke bèta van Parallels Desktop for Mac vrij. Parallels gebruikt virtualisatietechnologie om andere besturingssystemen - Windows, Linux, Solaris of zelfs het goede oude DOS 3.11 - bovenop Mac OS X te draaien.

Hebt u bijvoorbeeld een Windows-programma nodig, dan start u een virtuele versie van Windows XP onder Mac OS X en start daarin dat programma. Het grote voordeel in vergelijking met Boot Camp is dat u uw Mac niet hoeft te herstarten onder Windows - u blijft gewoon in OS X werken.

Toen Mac nog zuiver op het PowerPC-platform draaide, bestond er al een oplossing die iets gelijkaardigs deed: VirtualPC for Mac (voorheen van Connectix, tegenwoordig van Microsoft).

Het grote verschil tussen VirtualPC en Parallels Desktop is het verschil tussen emulatie en virtualisatie. Bij emulatie zorgt een softwarelaag ervoor dat de gastheer-CPU (in het geval van VirtualPC een PowerPC-processor) zich tegenover het gast-OS (neem Windows XP) voordoet als een x86-processor.

Bij virtualisatie gedraagt de gastheer-CPU zich alsof hij meerdere persoonlijkheden tegelijk heeft: hij kan zijn rekenkracht splitsen over het hoofd-besturingssysteem (in dit geval Mac OS X) en het gast-OS (bijvoorbeeld Windows XP). De technische verschillen zijn aanzienlijk, maar op het einde van de rit is het belangrijkste onderscheid dat virtualisatie veel soepeler werkt dan emulatie.

Parallels Desktop (verkrijgbaar als download of in een retail-versie) installeert zich zoals elk ander Mac-programma. Wanneer u het voor de eerste keer opstart, stelt het voor om een nieuwe virtual machine (VM) aan te maken. Parallels levert verschillende voorbeeldconfiguraties mee voor typische installaties, en het is aan te bevelen om deze te gebruiken (u kunt de configuratie van de VM achteraf nog aanpassen).

Wij kiezen voor een installatie van Windows XP. Parallels bepaalt dan automatisch de grootte van de virtuele harde schijf waarop dit gast-OS terechtkomt, de instellingen voor geheugengebruik en videogeheugen, en voor zaken als cd-drives en netwerkinterfaces.