Tweet

0

De techniek achter betalen met je mobiel

Nearfieldcommunication

De laatste maanden is er steeds meer te doen over mobiel betalen met je smartphone. Maar de technologie die dit mogelijk maakt, nearfieldcommunication, is zeker niet nieuw.

Nearfieldcommunication, NFC voor de vrienden, werd al begin deze eeuw uitgerold door de trojka Philips (achteraf afgesplitst naar NXP), Sony en (later) Nokia. Deze draadloze technologie is technisch nauw verwant aan RFID, maar ze biedt veel meer mogelijkheden. Mobiele betalingen zijn daar maar een klein onderdeel van, en zelfs niet het oorspronkelijke doel van de makers.

Bundeling van technieken
Strikt genomen is NFC niet één technologie, maar een bundeling van verschillende technieken om over een afstand van enkele centimeters een draadloze verbinding op te zetten. Net zoals bij RFID kan dat zonder een stroombron; de verbinding wordt met inductie opgewekt door de interactie van de antennes van een zender (in NFC-termen een initiator) en ontvanger (target of doelwit).

Een waarschijnlijker scenario is echter dat een actieve chip in bijvoorbeeld een smartphone als initiator dient, waarbij de telefoon een RF-radioveld opwekt die een passieve NFC-chip of -tag activeert. Een praktische toepassing van dat principe is bijvoorbeeld het uitlezen van de uren waarop een bepaalde film in de bioscoop speelt, door de telefoon over een sticker op een filmposter te zwaaien.

Passief en actief
NFC kent net als RFID twee manieren van werken: passief en actief. Bij de eerste is de target passief, bij de tweede zijn beide actief, zodat er een bredere datacommunicatie mogelijk wordt. Een typisch ‘actief’ scenario is bijvoorbeeld het uitwisselen van contactgegevens door twee telefoons in elkaars buurt te brengen.

In het begin werd er vaak ingezoomd op de rol die NFC zou kunnen spelen als wegbereider voor andere, snellere draadloze technologieën (service-initiation). Bijvoorbeeld voor bluetooth, dat als nadeel heeft dat het pas werkt na het doorlopen van een soms wispelturig en weinig gebruiksvriendelijk pairingsproces.

Om een bluetoothverbinding tussen een smartphone en een headset op te zetten, zou je de twee naast elkaar leggen, ze via NFC contact laten maken en zo de pairing automatisch laten verlopen. Voor de eigenlijke dataverbinding schakel je dan over naar bluetooth. Hetzelfde zou je kunnen doen om een wifi-apparaat aan een draadloos netwerk toe te voegen.

Openbaarvervoerkaart
Toch reiken de ambities nog verder, zoals blijkt uit de drie mogelijke modi van NFC. Naast de P2P-modus (die onder andere kan dienen om bluetooth te initiëren) is er een reader-modus (voor het lezen van RFID-tags) en een emulatiemodus van contactloze kaarten.

Met dat laatste wordt de deur geopend om bijvoorbeeld een smartphone als mobiele bankkaart te laten fungeren. Dat kan ook gebruikt worden om een elektronische pas voor het openbare vervoer te maken. Die techniek wordt al toegepast voor de Oyster-kaart van de Londense Underground en de OV-chipkaart in Nederland.